Vijftig jaar geleden was de ooievaar zo’n zeldzame verschijning in ons land dat we haar alleen nog in de Fabeltjeskrant zagen. Dankzij een reddingsprogramma van de Vogelbescherming is de vogel inmiddels gelukkig weer wat vaker te zien.
De mannetjes en vrouwtjes zien er hetzelfde uit. Ze leven jarenlang monogaam samen. Hoewel slechts 2% van de diersoorten trouw aan elkaar blijft, is dat percentage onder vogels zo’n 90%. In die zin zijn ze dus niet uniek.
Wat wel bijzonder is, is dat het mannetje helpt bij het uitbroeden van de eieren. In april legt juffrouw Ooievaar in de regel vier eieren. Overdag neemt vader het broeden voor zijn rekening. ’s Nachts neemt moeder die rol op zich, terwijl vader beschermend naast haar staat.
De dieren communiceren met elkaar door te klepperen. Omdat ooievaars geen spieren in hun keel hebben, gooien ze hun kop naar achteren en slaan ze met hun snavelhelften kort en krachtig tegen elkaar. Zo begroeten ze elkaar liefdevol als ze hun partner naar het nest zien terugkomen, maar ze klepperen ook om elkaar te waarschuwen en om hun terrein af te bakenen.
Ooievaars leven weliswaar in paren, maar het zijn ook sociale dieren. Vooral de jonge dieren zweven vaak in groepen cirkelsgewijs boven het land op zoek naar voedsel. Ze maken gebruik van de thermiek en hoeven daardoor weinig te klapwieken. Op die manier worden ze een stuk minder moe als ze tijdens de vogeltrek met hun lichaamsgewicht van ruim 3 kilo dagelijks zo’n 500 kilometer afleggen om in het zuiden te overwinteren. Maar dat is pas in september. Voorlopig genieten we nog even van de prachtige aanblik én het romantische geklepper.
Over Mark en Mastbos 